Dün ekibimden biriyle uzun uzun sohbet ediyorduk. Aynı noktada buluştuk: Güçlü bir ekibiz. Güven var, sadakat var.
Yine de işler olması gerektiği gibi ilerlemiyor.
Yapı olmadan güç, birkaç kişide yoğunlaşıyor. Kararlar o birkaç kişi tarafından alınıyor; diğerleri görüyor ve sessiz kalıyor — umursamadıkları için değil. Konuşmak sürtüşme yaratacağı için.
İşte tam da bu bir tuzak. Sistem istikrarlı görünüyor, ama aslında hizalı değil.
Aileler sevgisizlik yüzünden değil, hizasızlık yüzünden yıpranır. Aile şirketlerinde sadakat sizi yıllarca ayakta tutabilir. Ancak şu soruların yanıtını veremez: Kim karar verir? Kim sorgular? Anlaşmazlık çıktığında ne olur?
Bu sorular yanıtsız kaldığında insanlar boşlukları kendi başlarına dolduruyor. O zaman işler yavaşlıyor, parçalanıyor, sessiz sedasız sürükleniyor.
Sizin şirketinizde sadakat, netliğin önünde ne zamandan beri duruyor?
Alev Yakal Şahlan
Perspektiflere Dön →